Tags

, ,

Ik was blij dat Opzij het huidige nummer het over alledaagse seksisme had.  oh dat alledaagse seksisme (onzichtbaar voor sommigen) ken ik! schreef ik op Opzij Facebook pagina. En inderdaad dat alledaagse seksisme en de variant racistische seksisme (of seksistische racisme) ken ik al te goed.

Toen ik naar Nederland kwam een jaar of 10 geleden kregen we bij NT2 (Nederlands als tweede taal) les ook beroepsoriëntatie. een keer per week kreeg ik te horen dat ik moet omscholen, dat ik moet een andere beroep kiezen en het liefst iets met verzorging van bejaarden. Zonder te testen of dit beroep eigenlijk mij past. Ik had al een beroep. Ik had een diploma van een universiteit. Ik was een software programmeur maar ik moest volgens de school verpleegster worden anders had ik geen kans. Zouden ze zoiets aan een man met een programmeur diploma voorstellen? Ik denk het niet.

Ik werk al 8 jaar bij een computer bedrijfje. In de eerste maanden kreeg ik op een vrijdag middag een ontevreden klant aan de telefoon. Op maandag heeft mijn werkgever mij gevraagd nooit de telefoon op te nemen. De klanten (die overal in Nederland bellen met hun accenten en dialecten) vonden het niet leuk dat een buitenlandse vrouw de telefoon opneemt. Ik liet sindsdien demonstratief de telefoon gaan zonder op te nemen.

Op weg naar huis loopt naast mij af en toe (niet zo vaak) een man die probeert mijn afkomst te raden. “Are you from spain?” hij begint. Ik negeer hem. Hij begrijpt mijn zwijgen als een uitnodiging voor een “Je hebt 10 pogingen om te raden” spelletje. Ik loop sneller en bij het stoplicht geeft hij op.

In de camping maakt één man regelmatig seksistische opmerkingen en grapjes tegen mij. Ik versta hem niet altijd wegens zijn accent. Andere mensen lachen om zijn opmerkingen over mij. Hij geniet van het feit dat ik niet snel genoeg de woorden vind. Het is frustrerend. Zeker voor iemand met een “scherpe tong” zoals het altijd sinds mijn jeugd over mij is gezegd. In mijn moedertaal zou ik hem al lang terug beledigd hebben dat hij helemaal rood werd.

7 jaar geleden beviel ik van mijn eerste kind. Ik vroeg van mijn werkgever of hij wilt aan de kinderopvang kosten bijdragen (Hij mocht toen 1/6 deel bijdragen)
Hij zei nee “Is dat mijn kind of de jouwe?” vroeg hij mij. Toen mijn tweede kind geboren is vroeg ik een dag thuis te werken. hij zei dat het niet kon. Ik gaf borstvoeding en wilde 2 keer per dag in een privé kamer afkolven. toen mijn kind 9 maanden werd werd ik gevraagd hoelang ik nog van plan ben op werk af te kolven. Later werd hij ook papa. Op een dag kwam hij met zijn dochter naar werk. Aangezien ik toen de enige mama was (papa’s passen natuurlijk niet op andere mensen kinderen) moest ik op zijn dochter passen omdat haar oppas op het laatste moment niet kon en hij moest naar een afspraak buiten kantoor.

Ik zit op kantoor met mensen mannen die denken dat sexistische opmerkingen schadeloos en grappig zijn en dat ik geen probleem ermee moet hebben omdat ze het niet tegen mij maar “IN HET ALGEMEEN” hebben.

Ik negeer heel veel voor mijn eigen rust. Af en toe reageer ik op z’n vervelde opmerking. Er wordt altijd tegen mij gezegd dat ik de grap gewoon NIET BEGRIJP omdat ik geen Nederlander ben en de “MENTALITEIT” niet ken en bovendien ze mogen alles zeggen want “Hier in Nederland (in vergelijking met mijn achterlijke vaderland?) hebben we de vrijheid van mening”. Maar toen ik zei dat ik het ongepast vond dat de koningsfamilie naar Italië gaat om de nieuwe seksistische homeofobische paus te feliciteren dan wordt tegen mij gezegd dat ík niet alles mag zeggen. Is de vrijheid van mening niet voor iedereen soms?

“Openlijk seksisme en discriminatie zijn allang bij wet verboden, waardoor vooral de subtiele vormen zijn blijven bestaan” stond er in de “Niks lekker kontje” artikel in de tijdschrift.  Het probleem is dat niet ieder vrouw iets kan doen als ze voelt dat ze op geslacht of afkomst basis gediscrimineerd wordt. Het is z’n moeilijk te bewijzen soort discriminatie. Onzichtbaar bijna.

sexism

Advertenties