Tags

, , , ,

Haifa-Fragments

 

Toen ik het boek “Haifa Fragments” bij de Palestinian-slovakian schrijfster, burger van de zionistische entiteit “Israel”, Khulud Khamis met wie ik ook in facebook bevriend ben, las herinnerde ik de TED-lezing van de Nigerianse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie, the danger of a single story(hier onder)
Het verhaal in dit boek is heel anders dan andere verhalen geschreven door Palestijnse schrijvers die ik heb al eerder gelezen (Susan Abulhawa en Sahar Khalifeh bijvoorbeeld, die ik trouwens sterk aanraad). De hoofd karakter in “Haifa Fragments” woont in Haifa van tegenwoordig, een stad in “Israel” en niet waar de media noemt “bezet gebieden”. Er zijn (nog?) geen check-points in Haifa, geen apartheid muur rond de stad. Maar de Palestijnse burgers leven in een ethnocracy, waar joden bevoorrecht zijn.
Dit boek heeft me herinnerd en heeft me laten denken ook aan de minder bekende verhalen van de Palestijnen die burgers van de zionistische entiteit zijn en waarmee zij worstelen, dat is een verhaal dat niet vaak wordt verteld.

Sieraden ontwerpster Maisoon wil een gewoon buitengewoon leven, wat niet eenvoudig is als je een anti-traditie, vredesactivist, Palestijnse burger van Israël, die weigert  verpletterd te worden door het gevoel dat ze een ongewenste gast in het land van haar voorouders is. Gefrustreerd door de apathie van haar vriendje Ziyad en haar vader Majid, die willen dat gewoon door met haar leven gaat en niet bezig zijn met het leven van de Palestijnen in de “bezette gebieden”.  Christelijk opgevoed , in een relatie met een moslim man en gecharmeerd van een Palestijnse vrouw uit de bezette gebieden, moet Maisoon haar eigen weg bepalen.

En dat brengt me naar nog iets dat ik erg leuk vond in dit boek en dat is hoe er met seksualiteit wordt omgegaan. Het is algemene kennis denk ik dat in de fantasie fictie genre biseksuelen karakters vaker voorkomen. Maar ik lees dat genre niet, zodat het niet vaak gebeurt dat ik biseksuele karakters tegenkom en dat de biseksualiteit slechts een deel van het leven van de karakters is en niet het hele centrum van het verhaal wordt. Dat vind ik bijzonder.

Ik ben inderdaad erg geïnteresseerd om te lezen hoe Palestijnen hun verhaal vertellen na zoveel jaren waarin ik zionist en/of israeli las hoe zij het verhaal van de Palestijnen vertellen.  Het is precies zoals Chimamanda in haar Ted-lezing zegt: “ Macht is het vermogen niet alleen een verhaal over een ander te vertellen, maar dat verhaal tot het definitieve verhaal over die persoon te maken. De Palestijnse dichter Mourid Barghouti schrijft dat, als je bezit wil nemen van een volk, de meest eenvoudige manier is om hun verhaal te vertellen, en te beginnen met ‘ten tweede’. Begin het verhaal over de Indianen met speren, en niet met de aankomst van de Britten, en je hebt een totaal ander verhaal. Begin het verhaal met het falen van de Afrikaanse staat, en niet met de koloniale creatie van de Afrikaanse staat, en je hebt een totaal ander verhaal.
Ik vind een andere citaat van Mourid Barghouti hier ook passend:

e09317444bde0977d90b9ff4ff06b6ac

Advertenties